«مرگان كه سر از بالين برداشت، سلوچ نبود. بچه‌ها هنوز خواب بودند: عباس، ابراو، هاجر. مرگان زلف‌هاي مقراضي كنار صورتش را زير چارقد بند كرد، از جا برخاست و پا از گودي دهنه در به حياط كوچك خانه گذاشت و يك راست به سر تنور رفت. سلوچ سر تنور هم نبود...»
هرگز نمي‌توانم از ياد ببرم روزهايي را كه با"جاي خالي سلوچ"، "كليدر"، "اوسنه باباسبحان"، "روزگار سپري شده مردم سالخورده" و... زندگي كردم. با تولد هر يك از قهرمان‌ها متولد شدم، با رنج‌شان رنج كشيدم و با مرگ‌شان مُردم.
استاد محمود دولت‌آبادي، نوشداروي كلماتش را پيش از مرگ احساس‌هايم به من بخشيد و مرا با معجزه نگارشش به اوج تقدير از انسانيت برد. انساني هم چون خودش كه خالقي بود آكنده از درد و حسرت و احساس و عشق و رنج. انساني كه جان خويش را همچون"آرش" بر كمان داستان‌هايش گذاشت و آن‌ها را بر دل تاريك ما پرتاب كرد و مي‌دانم كه بعد از آن چيزي براي خودش باقي نگذاشت. كه آرش‌وار رنج نگارش را بر دوش كشيد و مرزهاي افتخار هنرمند ايراني را به دورترين نقطه لامكان برد.
و هرگز نمي‌توانستم بر اين رنج به اين اندازه آگاه شوم؛ مگر آن كه دست جسارت بر نوشته او برم و بر صحنه بينگارمش. كه هر كلمه، هر لحظه مرا وادار مي‌كرد‌ سر تعظيم پيش اين استاد پير اديب ايران فرود مي‌آورم و بر رنج‌هايش اشك بريزم و بارها و بارها با خود بگويم كه نه به خاطر عباس، نه به خاطر مرگان، نه به خاطر خان عمو و گل محمد و... به خاطر رنج‌هاي تو استاد بزرگوارم، پيش همه انسان‌هاي عالم مي‌بايد كه سر فرود آورد.
و اين كمترين اداي ديني بود به همه آن چه كه از او آموخته‌ام.
او گفت:‌ "غم جاي خالي سلوچ" براي تئاتر زياد است، كه خود به چشم خود ديدم چشم‌هاي آبي‌اش را كه هر لحظه از شنيدن كلمات نمايش، از اشك پر و خالي مي‌شد و طاقت‌ نشستن را از او مي‌ربود و او را بي‌تاب مي‌كرد. اين نمايش را به استادم و به رنج‌هايش تقديم مي‌كنم. به همه آنان كه با داستان‌هاي او زندگي كرده‌اند و همه آنان كه دوستش مي‌دارند.
هر چند خانه ما كوچك است، اما كلبه‌ايست درويشي و البته در آن نان و محبتي پيدا مي‌شود. اما اگر مي‌خواهيد به سراغ‌مان آئيد، همين نزديكي‌ها، يك خانه قديمي است، يكي از آن‌هايي كه ساليان سال، به اندازه عمر من و شما، بزرگترين‌هاي تئاتر ايران را در خود پرورش داده و چون مادري كه عمرش رو به پايان است و فرزندان دلبندش او را ترك گفته‌اند و در گوشه‌هاي ذهن‌شان، نيمي به عمد و نيمي به مرور زمان، فراموشش كرده‌اند، انتظار شنيدن قدوم جگر گوشه‌هايش را مي‌كشد.
كوچه پارسِ ميدان فردوسي، در اداره تئاتر، ساعت 30/18 ، كساني هستند كه مي‌خواهند عشق"جاي خالي سلوچ" را با شما قسمت كنند.
خانه ما كوچك است، اما وسعت دل‌مان به اندازه عشق انسان‌هاست.

كتايون حسين‌زاده
كارگردان و دراماتورژ نمايش"چاه"